Hyrox Utrecht.

Na het succes van Hyrox Amsterdam 2024 zijn we, Chris en ik, enthousiast geworden voor de Hyrox in 2025. We gaan proberen om de tijd van vorig jaar te evenaren door, hopelijk, een snellere tijd neer te zetten. We hadden het idee om de tijd in amsterdam te verbeteren, maar Hyrox heeft besloten om in 2025 geen hyrox te houden in Amsterdam. Daarom gaan we het proberen in Utrecht. We waern goed opweg als het gaat om trainen, maar door wat tegenslagen ziet het er toch iets anders uit dan verwacht.

We hadden een paar weken geleden nog volle moed en gingen we ervoor, maar sinds de vakanite van beide persoontjes is het aantal tegenslagen groter dan het aantal trainingsdagen. Blessures, ziektes en andere prioriteiten gooien roet in het eten als het gaat om trainingen. Uiteindeiljk heeft dit er toe geleid dat Chris, verstandigerwijs, heeft gekozen voor zijn gezondheid en ik heb er voor gekozen om stronteigenwijs te zijn en hem alsnog te gaan lopen, maar dan alleen.

Eerst even wat we ook alweer allemaal moeten doen én in welke volgorde:

De hyrox workout:

1 km run
1 km ski-erg
1 km run
50m sled-push (153kg)
1 km run
50m sled-pull (103kg)
1 km run
80m burpee broad-jump
1 km run
1 km row
1 km run
200m farmer carry (2x 24kg kettlebell)
1 km run
100m sandbag lunges (20kg)
1 km run
100 wall-balls (6kg)

Hyrox D-day:

De day before:

Het is zaterdag 29 november, de dag vóórdat ik mag starten. Ik krijg een appje van Jason of dat ik écht in mijn eentje de hyrox van utrecht ga lopen, ofdat Chris een grapje maakte. Nou maakte Chirs, in dit geval, geen grapje waardoor Jason zo lief was om mij te willen vergezellen. Echter was er 1 probleempje, er zit geen Flex add-on op de tickets. Daardoor kunne we de tickets niet omzetten naar een andere persoon. Dit was dus absoluut niet mogelijk, aldus Hyrox.. Na wat mails verstuurd te hebben over en weer, was de conclusie het is neit mogeljk (ook niet om achteraf het erbij te kopen) dus het valt in de catagorie niks aan te doen, makkelijkn verdiend door Hyrox.

Race day:

Het is inmiddels zondag ochtend 30 november en ik zit om 08.00 uur in de morgen al in de bus naar Utrecht toe. Heelrijk om op deze manier naar een evenment te gaan. Geen gedoe met parkeren of uberhaubt de auto, maar lekker met de bus naar centraal station en dan een klein stukje lopen. Eenmaal in de hal sta ik een goeie 10 minuten te wachten, in de ahtlete registration line, om mij aan te melden en mijn startbewijs te ontvangen. Om een of andere reden moest ik weer eerlijk zijn, door daar te zeggen dat mijn buddy niet komt in verband met een blessure. Dat had ik beter niet kunnen zeggen want toen begon de ellende.

Doordat Chris er niet was, mocht ik eigenlijk ook niet meedoen, want de solo men tijden waren al eerder dat weekend geweest. Ondanks dat ik een mail had, waarin duidelijk stond dat ik mee mocht doen als ik dat wilde, was het nog altijd niet makkelijk. Na een goeie 25 minuten bij de helpdesk gestaan te hebben was het dan toch een soort van gelukt, want het was eigenlijk niet de bedoeling, maar ze wilde voor mij dan een soort van uitzondering maken. Waarop ik alleen maar aangaf, “jullie hebben het zelf gemaild”.

De warming-up:

Door alle comotie rondom het uberhaubt mee mogen doen ja of nee, heb ik veel tijd verloren voordat ik moest starten. Ik had verwacht, zeker doordat ik een amil had, dat ik sneller door de registration heen zou komen en meer tijd zou hebben voor mijn voorbereiding. Nu ben ik iemand die niet altijd de jusite voorbereiding heeft, maar in dit geval voelde ik gezonde spanning door mijn lichaam heengaan. Daardoor wilde ik eigenlijk toch wel even warm fietsen om te kijken of ik de eerte spanning een er een beetje uit kon krijgen, maar helaas was hier nu allemaal geen tijd meer voor. Ik heb een goeie 500m kunnen skiën i.v.m. beschikbaarheid van de apparaten en even gauw wat rek en strek oefeningen kunnen doen, maar dan houdt het toch wel op.

Het was even schakelen, maar dan maar rustig aan beginnen met hardlopen om daar een beetje warm te worden. Dat werd nu dan maar het plan. En zo heb ik me daar dan ook, zo goed en zo kwaad als mogelijk, aan gehouden. Mezelf aan de rechterkant gepositioneerd op de running course, zodat de snelle jongens mij links in kunnen halen. Dat is een de regel binnen Hyrox, je blijft zoveel mogelijk recht van de fastline zodat andere door kunnen pakken. De eerste drie rondes zitten er op en ik kom aan bij station 1.

De ski:

Tijdens het skiën krijg ik de vraag waar mijn buddy is, waarop ik zeg dat hij thuis geblesseerd op de bank ligt. De reactie “ah de singles zijn ook begonnen” kon ik daarop niet helemaal plaatsen, maar het zal. Ik weet tijdens de ski een goede pace aan te houden door rond de 2min/500m te skiën. Daar waar iedereen om mij heen een keuze maakt om na 125m of 250m te wisselen van atleet, ben ik de gene die daar in ieder geval niet over hoeft na te denken. Door een stabiele pace aan te houden rond die 2 minuten per 500 meter kan ik rond de 4 minuten mijn hand opsteken voor de controle van mijn 1000 meter skie. Ik krijg de go waar ik op wachten en ga door naar de tweede kilometer.

De sled-push:

Na de tweede kilometer, die goed is gegaan, was het tijd voor de gevreesde sled-push. Het hele weekend zijn er al negatieve berichten over de mat waar de slee overheen moet glijden. Overal klachten te zien op de socials van een oprollende mat etc. Uiteindelijk moet ik het zelf ervaren en uitvoeren, waarbij ik wel een tip had gezien om de slee zo laag mogelijk vast te pakken. Hierdoor zou die makkelijker schuiven ten opzichte van hoog vastpakken. Dat heeft geholpen, want het viel me oprecht nog wel mee. Tuurlijk was het zwaar, maar ik kan me niet meer herinneren of het dan in Rotterdam makkelijker ging begin van het jaar. Dus tevreden met hoe het ging. Deze heb ik overleeft en nu door naar de volgende kilometer.

De sled-pull:

Deze kilometer voelde al wat zwaarder nadat m’n benen toch een opdonder hadden gehad na de vorige oefening. Deze oefening betrefd ook een slee die over de mat moet schuiven, maar doordat het touw aan de onderkant bevestigd zit trekt hij relatief gemakkelijk naar je toe. De oefening gaat dan ook eigenlijk wel naar m’n zin en verloopt het vlot. Nadat er toch enige verbazing is van de judges over mijn eenzame deelname tussen alle duo’s. Zo’n beetje bij elk station werd er gevraagd: Waar is je buddy? waar ik op reageeerde “die is ziek thuis”, was toch niet het antwoord wat ze hadden verwacht waardoor de reactie wel grappig was. Oeh das vervelend! succes nog in je eentje! En we gaan we door naqr de volgende kilometer.

De burpee broad-jump:

Tot op dit punt gaat het relatief goed, uiteraard is er vermoeidheid en heb ik het gevoel dat ik veel vraag van mijn lichaam. Dan is het tijd voor een station wat altijd zorgt voor 80 stemmen in mijn hoofd. De burpees zorgen voor een krote ademhaling, weinig lucht, vermoeiheid in de benen en verzuring in de armen. Kortom: alles is vervelend bij de burpees! Ook hier heeft men in de gaten dat ik geen buddy heb en blijft er een judge bij me om me er doorheen te helpen. Ik probeer na 5 burpees elke keer even rust te pakken, maar naar mate ik verder kom wordt dat steeds langer rust. Helemaal verrot kom ik aan bij de laatste sprong en slof ik naar het water station om even wat drinken te pakken.

De roeier:

De kilometer an de burpees is altijd een drama. Ik probeer hier altijd mijn ademhaling weer onder controle te krijgen tijdens het “rennen”. Ik heb maarliefst 8 minuten gedaan over deze kilometer. Niet dat het erg is, want ik had het nodig, maar het is in vergelijking met de rest een minuut langer. Dan is het tijd voor een kilometer roeien. Geliukkig kan ik hier een goeie pace aanhouden en lekker blijven bewegen. Hoewel de benen nog altijd slap voelen en vol zitten, lukt het met om onder de vier en een halve minuut te roeien. Dus we kunnen vlug weer een kilometer rennen om weer in het ritme te komen.

De farmer carry:

Na deze run, waarin ik mijn ritme en ademhaling heb terug gevonden, was het tijd voor de farmer carry. Twee giwchten van 24 kilo oppakken en daarmee twee rondjes lopen. De eerste ronde ging wel prima en ging het goed. De tweede ronde daarentegen ging iets minder. Ik kreeg last van mijn elleboog op een of andere manier, waardoor ik genoodzaakt was om twee keer te stoppen in de twee ronde. Even kort uitschudden om vervolgends weer door te gaan.

De sandbag lunge:

Na een stabiele run kom ik aan bij het op één na laatst station. De sandbg lunge is een statio waarbij mijn benen altijd helemaal naar de knoppe gaan. De verzuring zit al dusdanig in mijn benen dat het vrij snel pijnlijk wordt tijdens dit station. De zandzak van 20 kilo maakt het funest voor mijn benen. Tijdens het uitvoerne maak ik ook nog eens een curciale fout, die gelukkig onbestraft bleef. Ik had namelij halverwege de zandzak op de grond gelegd, wat absoluut niet mag tijdens het uitvoeren. Nou moet ik ook zeggen dat ik dit niet wist, maar gelukkig waren de judges lief angezien ik als solo bezig was tijdens een duo race. Dit scheelt voor mij in eider geval een penalty als ik hem niet nog een keer zou neerleggen.

De wall-balls:

De laatste kilometer kwam ik ineens een bekend iemand tegen, want niemand moinder dan Hardwell liep op de baan, als atleet, en kwam ik onderweg dus tegen. Het meest bizarre was dat we naast elkaar kwamen te staan tijdens de wall-balls. Hij samen met zijn coach dus hij wisselde af en toe af. Het was heel gaaf om hem aan te moedigen bij zijn laatste wall-balls. Het nadeel was dat ik er daarna nog een aantal moest doen. Ik wilde graag onder de 1 uur en 45 minuten eindigen, waardoor ik onstant mijn horloge in de gaten hield en door kon pakken als het moest.

Finish:

Na de wall-balls rende ik over de finish en zag ik een eind tijd van 1.44.34. Dus het doel was behaald! Het idee was om in amsterdam de tijd te verbeteren, maar helaas kan deze niet doorgaan aangezien we die dag gaan verhuizen. Dus we gaan nu op voor de Gymrace in Amsterdam medio maart. Kijken of we die tijd kunenn verbeteren ten opzichte van de Gymrace in Utrecht.

Groetjes,

Tom

Lees hier mijn volgende blog.

Lees hier mijn vorige blog.

Instagram: @Tomhilhorst.nl

Facebook: Tomhilhorst.nl

Foto’s van Hyrox Utrecht: