Hyrox Rotterdam.
Na het succes van de eerdere evenementen ben ik er in geslaagd om aan een ticket te olmen voor Hyrox Rotterdam. Nadat ik de Hyrox van Amsterdam heb moeten laten schieten, doordat deze op dezelfde dag viel als onze verhuizing naar Dedemsvaart, en ik ook de Gymrace in Amsterdam heb moeten laten schieten doordat ik een trap op mijn voet heb laten vallen voelt het goed en fijn dat ik hier wel naar toe kan. Ik heb er niet heel goed voor getraind, maar dat weerhoud me niet om er optimaal voor te gaan.
Hoe ziet de workout er ook alweer uit?
De workout:
1 km run
1000 m ski-erg
1 km run
50m sled-push (153kg)
1 km run
50m sled-pull (103kg)
1 km run
80m burpee broad-jump
1 km run
1000 m row
1 km run
200m farmer carry (2x 24kg kettlebell)
1 km run
100m sandbag lunges (20kg)
1 km run
100 wall-balls (6kg)
D-day:
Een goeie week voor de Race day werden de starttijden bekend gemaakt. Dat was wel even goed schrikken, aangezien ik om 08.00 uur ingepland sta. Ik heb even gekeken hoe de reis eruit komt te zien, maar vanuit huis naar Ahoy is het een goeie 2 uur en 15 minuten rijden. Daarnaast wordt aangeraden om 1 uur tot 1.5 uur van te voren aanwezig te zijn. Reken maar uit hoe het er uit zou komen te zien. Gelukkig kon ik woensdag uit mijn werk bij mijn ouders thuis slapen, waardoor het nog maar een uurtje rijden is naar Ahoy. Dat scheelt een berg reistijd waar we blij van worden. Daarnaast is het zo als je om 08.00 uur start je vanaf 07.00 uur naar binnen kan. Dus dat scheelt ook weer een stukje.
Het is ondertussen donderdag ochtend 05.00 uur als de wekker gaat! Het is D-day! Ik pak al mijn spullen weer bij elkaar en ga naar Rotterdam. Om 06.45 uur kom ik aan bij Ahoy en ben niet de enige die er al vroeg bij is. Ik ga naar de registratie en heb binnen no-time al mijn race spullen. Tijd om mezelf in te kleden.
De warming-up:
Daar waar het normaal altijd een beetje een aanfluiting is, heb ik dit keer een serieuze warming-up gedaan van een goede 20 á 25 minuten. Dus goed warm sta ik aan de start van mijn race. We maken met een paar mannen een luchtig praatje voordat we gaan beginnen aan het avontuur. De hardloop route laat nogal wat vraagtekens achter. Op de socials wordt gesproken over een “Mario-Kart” baan. Dus daar heb ik in de voorbereiding wat aandacht aan gegeven. Daarnaast is de indeling mbt de stations ook niet helemaal logisch, voor een structureel persoon als ik ben.
Het voordeel van als eerste mogen starten is dat er in de warming-up zone, eigenlijk overal, nog geen drukte aan de gang is. Daardoor kon ik alles goed voorbereiden. Na dat alles goed is bekeken en is besproken is het tijd voor m’n race! Lets GO!
De ski:
Het grote nadeel van als eerste starten is dat er dus ook nog niemand op de baan aanwezig is. Daar waar ik normaal mezelf aan iemand vastklamp, om niet te hard van stapel te lopen, is daar nu niemand. Dit resulteert in een of andere sprint op de eerste kilometer, omdat ik niet als laatste wil lopen. Toch probeer ik na enige tijd mijn tempo aan te passen, maar tevergeefs. Buitenadem kom ik aan bij de ski-erg en begin ik aan mijn 1000 meter. In weet gelukkig een stabiele pace aan te houden en niet te gek van start te gaan en ben met een minuut of 4.5 klaar met de kilometer. Wat voor mij de prima score is, waarna ik door ga naar de tweede kilometer met al enige spanning in mijn benen.
De sled-push:
Na de tweede kilometer al een stuk beter mijn eigen tempo te kunnen houden, begint het ook al iets drukker te worden op de baan. De tweede startgroep is ondertussen ook onderweg. Dit zal gelukkig steeds meer worden, waardoor het makkelijker wordt om aan iemand vast te klampen. Ik kom aan bij de push en ik weet, uit een soort ervaring, dat ik altijd denk “ik kan de eerste baan volledig doen, want ik voel me goed”. Het vervelende is dat ik altijd direct de prijs hiervan betaal door met een bizarre verzuring de 3e kilomter in te gaan. Dus ik heb mezelf voorgenomen om alle baantjes te halveren en dat doe ik dus ook. Hiermee heb ik het gevoel dat ik de verzuring beter onder controle heb. Op naar de 3e kilometer.
De sled-pull:
Aangekomen bij de pull val tmet op dat je duidelijk kan zien welke atleet goed is in cardio en welke beter is in kracht onderdelen. De ski-erg is, in mijn ogen namelijk cardio samen met het hardlopen, maar de push en pull van de sled zijn echt kracht onderdelen. Hier kan ik dan ook goed zien dat ik best wat atleten “versla/inhaal” die het heel zwaar hebben om de slee in beweging te krijgen. Gelukkig gaat mij dit wel goed af en heb ik het zo ingedeeld dat ik de volledige baan in 1x doorpak, waarna ik mijn rust pak bij het naar de overkant lopen voor de volgende baan. Dat voelt eignelijk als een prima verdeling, waarna ik met een goed gevoel de 4e kilometer in ga
.
De burpee broad-jump:
Dan is het tijd voor het vierde en meest gevreesde onderdeel.. De burpee broad jumps! Na een kilometer geprobeerd te hebben om mijn ademhaling onder controle te krijgen en te houden kom ik bij de start, wat altijd een mentaal punt is voor mij. Bij deze editie moeten we niet 1 rechte lijn, maar 2 banen van 40 meter afleggen (1x heen en 1x terug). Dus het moment dat je denkt dat je er bijna bent, is alle sbehalve waar want dat ben ik pas halverwege. Ik probeer de burpees per 5 uit te voeren om daarna even te rusten, maar al snel wordt dat plan over boord gegooid. Ik zit hoog in mijn ademhaling, waarmee ik ook buitenadem ben dus ik rust watvaker en wat langer dan gehoopt. Gelukkig zijn er de judges die me er doorheen slepen en mij in beweging proberen te houden.
De roeier:
Na een rustige kilometer, welke ik volledig gefocust was op het reguleren van mijn ademhaling, begint het stuk van de hyrox waarbij de benen alles te voorduren krijgen. Beginnend bij de roeier, waar ik gelukkig een fijne pace kon houden. Waarbij ik het kon volhouden om mijn ademhaling onder controle te houden. Ook heb ik geleerd van de eerdere hyrox wedstrijden dat het niet altijd even goed is om de demper hoger te zetten. normaal zit ik alitjd op 7 á 8, maar nu had ik hem bewust tussen 5 en 6 in gezet. Hierdoor had ik niet te veel druk op mijn benen, waardoor ik het gevoel had dat ik de verzuring (voor zover mogelijk) uitstelde. De kilometer roeien zit erop, dus we gaan weer hardlopen!
De farmer carry:
Dan komen we bij het onderdeel dat me het minste tijd kost. Boodschappen dragen, althans zo lijk thet altijd. 2 gewichten van 24kg per stuk een afstand van 200 meter afleggen, lijkt niet heel moeilijk. Feitelijk is het ook niet moeilijk, maar wel zwaar. Ik weet het voor elkaar te krijgen om de eerste 100 meter in 1 stuk af te leggen, om even mijn rust te pakken. Daarna doe ik het na 50 meter nog een keer om mijn armen een beetje rust te geven en hoop daarmee de laatste 50 meter ook in een keer af te kunnen leggen. De knijpkracht wordt hiermee wel enorm op de proef gesteld, maar gelukkig lukt het me net aan om de kettlebells netjes terug te zetten. Op naar de op één na laatste kilometer!
De sandbag lunge:
Na de één na laatste kilometer is het tijd voor de benensloper! De sandbag lunges zijn, naar mijn mening, de meest verzurende herhalingen die je moet maken tijdens de hyrox. Net als je eignelijk al helemala gesloopt bent, moet je nog even 100 meter lunges maken met een sandbag van 20 kilo in je nek. Bij deze oefening heb ik altijd een plan in mijn hoofd, maar eenmaal begonnen ben ik dat plan na 5 meter al volledig kwijt. Deze is op wilskracht en discipline om naar het einde te gaan. De sandbag mag de grond ook niet raken, dus je kan hem ook niet even neerleggen als je wilt rusten. Compleet verzuurd in de boven benen begin ik aan mijn laatste kilometer!
De wall-balls:
Na de laatste kilometer kom ik toch aardig verrot aan bij de wall-balls. Ondanks dat ik moet zeggen dat ik mijn ademhaling echt goed onder controle had, valt er na ruim anderhalf uur ook niet veel meer van te maken. De eerste wall-balls gaan eigenijk prima, aangezien ik setjes van 10 probeer te maken en daarna even wat rust te pakken. Ik merk als ik tijdens het rusten in een gehurkte positie blijf zitten, dat mijn benen erg gespannen blijven. Alleen als ik ga staan word ik heel ligt in mijn hoofd. Dat blijft niet onopgemerkt bij een judge, die uiteindelijk even met me komt praten om te kijken of het wel echt goed gaat. Na weer 10 wall-balls komt hij zelfs even een dextro brengen voor de suikers.
De laatste 30 wall-balls lukt het me om in setjes van 10 te doen, waarbij ik tussendoor ook vaak op mijn horloge kijk. Ik wil echt proberen om onder de 1 uur en 45 minuten te blijven. Doordat het me lukt om de laatste setjes in 10 herhalingen uit te voeren lukt het me om te eindigen in een tijd van 1 uur, 43 minuten en 29 seconden! Een prima tijd vind ik zelf. En wat blijkt, deze tijd is ruim een minuut sneller dan de Hyrox van Utrecht eind vorig jaar. En dat na een verhuizing, waardoor er niet getraind kon worden én een blessure aan mijn teen, wat 5/6 weken heeft geduurd, ben ik zeker tevreden en kijk ik uit naar de volgende!
Op naar de volgende Hybride Race! Dat wordt, voor alsnog, de Hyrox in Heerenveen!.
Groetjes,
Tom
Lees hier mijn vorige blog.
Volg jij me al op de socials? Zo niet, laten we connecten!
Instagram: @Tomhilhorst.nl
Facebook: Tomhilhorst.nl
Foto’s sportograaf:
