Hyrox Heerenveen.
Direct na de HYROX in Rotterdam dacht ik nog “ik doe het nooit meer!” Echter nadat de spierpijn, na 3 dagen, verdwenen was had ik toch weer het idee om te kijken of ik ergens en kaartje kon bemachtigen. Niet voor zomaar een Hyrox locatie, nee juist voor de locatie waar ik heel graag een kaartje voor wil hebben, namelijk Hyrox Heerenveen. Deze is namelijk in de schaats tempel van nederland Thialf! Als ik dan toch ergens een event mag meedoen na Amsterdam, Rotterdam en Utrecht, dan is Heerenveen een mooie toevoeging natuurlijk. Echter 1 probleem… Ik heb geen kaartje weten te bemachtigen tijdens de verkoop. Dus ik heb van alles geprobeerd om aan een kaartje te komen. Van aanmeldingen op de wachtlijst, tot een facebook community, tot aan Lynn Kamphuis vragen of zij iets kan betekenen.
Én het is gelukt! Via Lynn haar netwerk is het gelukt om via via een kaartje te bemachtigen voor Heerenveen. Waarvoor enorm bednakt voor je tijd en energie Lynn. Dus we gaan ons opmaken voor een bijzonder editie van een Hyrox event! Op naar Thialf!
Voordat we naar Thialf gaan, laten we eerst even kijken wat ik ook alweer allemaal moet doen én in welke volgorde:
De hyrox workout:
1 km run
1 km ski-erg
1 km run
50m sled-push (153kg)
1 km run
50m sled-pull (103kg)
1 km run
80m burpee broad-jump
1 km run
1 km row
1 km run
200m farmer carry (2x 24kg kettlebell)
1 km run
100m sandbag lunges (20kg)
1 km run
100 wall-balls (6kg)
Hyrox D-day:
Het is RACEDAY! en we mogen om 11.10 uur starten aan onze laatste Hyrox race van dit Raceseizoen. We stappen in de auto en rijden naar het iconische Thialf toe om daar te mogen starten. Na een klein uurtje rijden kom ik aan bij de parkeerplaats waar ik mijn auto moet parkeren. Daarna is het nog een minuut of 5 lopen naar de schaatstempel. Eenmaal binnen ging het eigenlijk allemaal heel soepel, want er was geen rij voor de aanmelding. Dus ik was na 5 minuten aangemeld en had al mijn spullen. Het onderzoeken kan beginnen, want het is nogal een tempel zeg. Holy guacamoly!
Na een rondje door de venue heen was het onwijs om te voelen hoe de sfeer was overal. Wat wel even zoeken was is hoe je van de buiten kant op het binnen terein terecht kwam. Dat heb ik na 5 minuten en 2x verkeerd lopen maar opgegeven. het werd tijd om me om te kleden en me richting de warming-up zone te begeven. Dus ik heb me, in de veel te kleine, omkleed ruimte mezelf omgekleed en klaar gemaakt. Daarna heb ik mijn tas afgegeven bij de drop-off en ga ik mijn warming-up doen.
De warming-up:
Eenmaal aangekomen bij de warming-up zone, waar ik dacht een goede warming-up te kunnen doen, werd me vriendelijk verzocht om nog even een kwartier te wachten. De warming-up zone mag psa 30 minuten voor mijn starttijd betreden worden. Dat viel even tegen, aangezien ik dat nog niet één keer eerder heb gehad bij een hyrox event. Ik dacht namelijk, net als de Hyrox in Rotterdam, even een goede warming-up te doen. Dat was me daar namelijk heel goed bevallen, maar helaas kon dat hier niet zoals gehoopt. Eenmaal 30 minuten van te voren kon ik dan eindelijk naar binnen, dus ik heb daar een goede warming gedaan.
Wat nog wel een leuk feitje is, blijkt dat het maar goed is dat ik niet direct naar binnen kon bij de warming-up zone. Ik was namelijk mijn race chip vergeten om te doen, maar deze zat nog in mijn tas. Die ik al ingeleverd had bij de drop-off, maar gelukkig kon ik deze makkelijk nog even opvragen en mijn chip eruit halen.
Het is tijd om naar de starttunnel te gaan, waar de race kan beginnen!
De ski:
Er wordt afgeteld in de starttunnel, nadat ik nog even een before racefoto heb gemaakt, en de race gaat van start. Na mijn ervaring in Rotterdam dat ik als een jecko de starttunnel uit ging, heb ik mezelf voorgenomen om (te proberen) rustig aan mijn eigen pace aan te houden. Ik moet zeggen dat het aardig lukt en daardoor voel ik me goed als ik bij de ski-erg aan kom. De venue, race map indeling, is een stuk prettiger als bij die van Rotterdam, waardoor het makkelijk is om naar de stations te komen. Ik ski mijn kilometer op een lekker tempo, maar niet te overhaast en begin niet al te vermoeid en niet met een hartslag van 220 aan de tweede run.
De sled-push:
Na kilometer twee kom ik aan bij de sled push, waar ik mijzelf wederom heb voorgenomen om niet eigenwijs te doen. Normaliter heb ik als game plan halve banen te pushen om vervolgens even de benen los te schudden, waar ik in de uitvoering toch altijd dacht “ik voel me goed dus de eerst baan kan ik volledig pakken. Wat eignelijk altijd resulteerde in een bult verzuring in mijn bovenbenen. Nu kan ben ik dus ook een keer niet eigenwijs en houdt me aan mijn game plan door alleen maar halve banen te pushen. Ook hier kom ik, voor mijn gevoel, goed uit en ik ga verder naar run nummer 3. Eerst evene en slokje water nemen, want ik heb een droge mond waar je u tegen zegt.
De sled-pull:
Na de derde kilometer is het tijd voor de sled-pull. Een oefeningen waar ik normaal gezien wel aardig oke in ben. Ook heb gemerkt dat ik vaak mijn armen opblaas tijdens deze oefening, omdat ik naast het naar achter stappen ook de sled naar me toe trek met alleen mijn armen. Dus dit keer moest dat anders, waardoor ik er later in de race geen last van zou krijgen. Dus enkel met gestrekte armen, zo goed als mogeljk, en dan naar achter lopen om zo de sled naar me toe te trekken. Ik moet zeggend at dit goed werkt en ik hiermee volledige banen kan trekken.
De burpee broad-jump:
En dan is het tijd voor de eerste gefreesde oefening van de race. De Burpee Broad Jumps! Daar waar ik altijd kapot ga op deze oefening moet ik zeggen dat het deze keer bijzonder goed gaat. Ik heb er ook aardig op getraind, door onder vermoeiheid veel burpees te doen. Dat heeft aanzienlijk zijn vruchten afgeworpen aan gezien ik de burpees in Heerenveen 2 minuten en 50 sec sneller heb afgerond dan de burpees in Rotterdam. Ik heb hierbij ook een kleine aanpassing gemaakt in mijn uitvoering, namelijk niet voor de verste sprong gaan, maar een goeie jump maken zonder daar al te veel kracht voor te hoeven geven. Voor mijn gevoel kan ik daardoor mijn ademhaling en hartslag beter onder controle houden en langer doorgaan, zonder dat ik daarvoor op adem moet komen. Na de burpees ben ik zelf eigenlijk gewoon verbaasd over hoe ik het heb gedaan. We gaan op voor de vijfde kilometer.
De roeier:
Na kilometer nummer 5 was het tijd voor de roeier. Daar begin ik meestal op met mijn ogen dicht, om zo mezelf even af te zonderen en goed op mijn ademhaling te focussen. De eerste paar halen is even om in het ritme te komen, om daarna de pace aan te houden en door te pakken. Zelfs de fotograaf moest lachen om het feit dat ik mijn ogen dichtdeed. Na een steady pace te houden en mijn ademhaling goed onder controle te houden, kom ik relatief goed uit de roeier weg en ga ik verder met hardlopen. Eerst even wat elekrolyten, die onderweg te halen zijn, opdrinken bij één van de stations om daarna weer de hardloop baan op te gaan voor de volgende run.
De farmer carry:
Na kilometer nummer 6 is het tijd voor weer een relatief sterk onderdeel van mijzelf. Ook hier heb ik op flink op getraind om de knijpkracht goed weten te hebben onder vermoeidheid. Ik weet dus ook de eerste ronde (100m) volledig uit te lopen in 1x. Daarna is het nog 2x 50 meter om ze weer netjes terug te zetten. Ook de draaien heb ik geoefend met training om een mooie draai te maken om snel weer verder te kunnen met lopen. Dit was de eerste keer dat ik dit toegepast heb, maar dit beviel goed en werkte in mijn ogen ook goed om een snelle transitie te hebben met draaien. Dan is het nu tijd voor de altijd moeizame en pijnlijke laatste onderdelen. Op naar run nummer 7, waar ik me toch bijzonder goed voor voel in vergelijking met Rotterdam.
De sandbag lunge:
De sandbag lunge is de volgende op het programma. Hier heb ik aardig wat op getraint, doordat ik zelf een sandbag heb aangeschaft. Dat werpt enigsins zijn vruchten af aangezien ik niet direct verzuring krijg. Ik ben uiteraard al aardig leeg van alles wat hierboven staat, maar ik weet een goeie stap er in te houden. En daarmee blijft de verzuring dragelijk. Ik moet echt wel even een paar keer stilstaan om mijn benen uit te schudden, zodat ik daarnaa weer verder kan. Dan is het alweer tijd voor de laatste kilometer hardlopen voordat ik naar de wall-balls mag. Ik kijk ondertussen op mijn horloge en ik zie dat dat ik goed op schema lig voor mijn hoopvolle eindtijd.
De wall-balls:
De laatste kilometer zit er op en we gaan naar de wall-balls. Daar waar ik er in Rotterdam ook last van had, gebeurde het nu weer ik werd heel duizelig tijdens de oefening. Ik had nu gevraagd om een dextro, aangezien ik die in Rotterdam kreeg, maar dat duurde heel lang voordat ze deze gevonden hadden. Toen hoorde ik ze achter me zeggen “hij hoeft er nog maar 20 dus we gaan hem niet meer geven”. Ergens dacht ik “wtf, ik vraag er niet voor niks om”, maar aan de andere kant als ik over de finish ben krijg ik een blikje redbull wat ook prima is. De wall-balls gingen verder wel prima en ik kon mijn sets van 10 constant maken dus dat was een hele vooruitgang. De 100 is aangetikt dus een laatste “sprintje” voor een mooie tijd.
Finish:
Helemaal naar de gallemiezen kom ik over de finish, want ondanks dat het goed voelt en ik mezelf goed voel is het nog altijd een uitputtingsslag. Zeker na de wall-balls waarbij je hoog in de hartslag zit, is het lekker als je als een stervende zwaan kan laten gaan op het plateau. Ik heb deze Hyrox in 1.34.01 gedaan, wat de beste tijd van dit seizoen is geweest. Super blij mee! Nu gaan we weer lekker naar huis en met de pootjes omhoog.
Tot bij het volgende event, wat voor nu de Amsterdam UMC run is!
Groetjes,
Tom
Lees hier mijn vorige blog.
Volg jij me al op de socials? Zo niet, laten we connecten!
Instagram: @Tomhilhorst.nl
Facebook: Tomhilhorst.nl
Foto’s van Hyrox Heerenveen:
